Απρ 292013
 

KikiDimoula

Ο Διευθυντής και ο Σύλλογος Διδασκόντων του 1ου ΕΠΑ.Λ. Ιθάκης θέλουν να εκφράσουν τα συγχαρητήρια τους σε δυο μαθήτριες του σχολείου μας που διακρίθηκαν στον μαθητικό Διαγωνισμό Λογοτεχνίας που διοργάνωσε ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Κεφαλληνίας και Ιθάκης στο πλαίσιο Εκδήλωσης ? Αφιερώματος στην ποιήτρια Κική Δημουλά.

Σε ειδική εκδήλωση που έγινε στο Αργοστόλι την Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013, η Ευαγγελία Φιοράτου βραβεύτηκε με το 1ο βραβείο ποίησης, και η Θεοδώρα Κεφάλα βραβεύτηκε με το 3ο βραβείο πεζογραφίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι μαθήτριες του ΕΠΑ.Λ. διαγωνίστηκαν με μαθητές από ΓΕ.Λ. και ΕΠΑ.Λ. του νομού Κεφαλονιάς. Εμείς ευχόμαστε ολόψυχα καλή πρόοδο και αυτή να είναι η αρχή για πολλές ακόμη επιτυχίες.

Δίνουμε παρακάτω δυο αποσπάσματα από τα έργα τους.

Ευαγγελία Φιοράτου

Ο ΦΟΒΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ

Όταν το ουράνιο τόξο βγαίνει
όλος ο ουρανός γεμίζει
με τα χρώματα του έρωτα.
Όταν όμως ξεσπά η καταιγίδα
όλα χάνονται
πίσω από το γκρίζο φόβο,
το φόβο για το άγνωστο.
[?]

Θεοδώρα Κεφάλα

ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ

[?]

Κάποια μέρα, μετά από έντονη σκέψη και επιθυμία να ακούσω αυτή τη μελωδική φωνή που έμοιαζε βγαλμένη από τα πλήκτρα ενός πιάνου προσπάθησα να επικοινωνήσω μαζί του. Αυτός δέχτηκε τη συγγνώμη και την απολογία μου και ήθελε να υπάρχω και εγώ στις δικές του σελίδες, όπως ανέφερε ο ίδιος. Όμως οι άνθρωποι, δέσμιοι του αυθορμητισμού, ξέρουν πολύ καλά να κάνουν τους άλλους να στενοχωριούνται εξαιτίας των βιαστικών τους αποφάσεων .Έφυγε επαναλαμβάνοντας αυτά που είχα πει εγώ όταν είχα φύγει. Έτσι απλά?

Οι μνήμες από τότε με στοιχειώνουν. Κάθε λέξη, κάθε πράξη πονούσε την ματωμένη μου καρδιά! Η ψυχή μου μαύρισε, η καρδιά μου δεν ακούστηκε ξανα! Ο φόβος κυρίευσε το σώμα μου. Μηχανικά γράφοντας σε ένα μήνυμα απελπισίας τη φράση «Σ? αγαπώ, να προσέχεις» ο κόσμος καταστράφηκε. Οι τέλειες του αναλογίες παραμορφώθηκαν σε κάτι άσχημο, χωρίς ζωή. Τίποτα δεν ήταν το ίδιο. Μου είπε να μην τον περιμένω. Μου είπε πως χάθηκε αυτό το ξεχωριστό που ένιωθε για μένα. Κάθε βράδυ η βαρύτητα τραβούσε τα διαμαντένια μου δάκρυα τοποθετώντας τα στο μαξιλάρι μου. Τα μάζεψα όλα και έφτιαξα ένα φόρεμα. Στα τελευταία μου λεπτά έπρεπε να είμαι όμορφη φορώντας κάθε άσχημη στιγμή στη ζωή μου. Το κρυσταλλένιο αυτό φόρεμα το κοσμούσαν όλες οι κακές αναμνήσεις, όλα τα ψέματα που άκουσα από πολλά άτομα γύρω μου. Όμως βρήκα ένα δάκρυ ξεχασμένο στο στρώμα μου. Είχε πάνω χαραγμένο το όνομα της απουσίας αυτού του αγγέλου που έπεσε από τον ουρανό. Τότε ο φόβος εμφανίστηκε μπροστά μου, ειρωνικός και απειλητικός. Του έδωσα αυτό το δάκρυ και του είπα πως καλύτερα να μείνει στα κρύα του χέρια παρά να λιώσει γιατί ήταν το πιο αχάριστο και το πιο καλοσχηματισμένο συνάμα, απ? όλα. Το προσωπό του χαμογέλασε χαιρέκακα, άπλωσε το χέρι του και το πήρε θριαμβευτικά.

Έβαλα το κρυσταλλένιο φόρεμα μου και περίμενα τον ήλιο να κάψει την ολόλευκή μου σάρκα. Λίγο πριν παραδοθώ στις ακτίνες του ψιθύρισα ένα «σ? αγαπώ» που αντήχησε σε όλο το σύμπαν. Αυτό που δε θα μάθω ποτέ είναι αν το άκουσε το μονάκριβό μου πλέον δάκρυ. Αυτή είναι η απορία του πάντα και η γνώση του ποτέ.

Οι άνθρωποι δυστυχώς δε μπορούν να διαγράψουν τις στιγμές που τους πόνεσαν. Η μνήμη είναι η πιο καταραμένη και καταδικασμένη ικανότητα του ανθρώπινου μυαλού. Ο έρωτας είναι μια ψυχοφθόρα διαδικασία εξαιτίας της μνήμης, επειδή προκαλεί ανεξέλεγκτη λύπη σε εκείνους που ζουν στο παρελθόν τους. Και δυστυχώς για μένα, είμαι παιδί του παρελθόντος, ζώντας μέσα στις εικόνες, αναπνέοντας τον αέρα της θλίψης, της απογοήτευσης, της απέχθειας για το οτιδήποτε . Οι νύχτες από εδώ και στο εξής είναι άδειες και αβάσταχτες, χωρίς νόημα, διότι το μυαλό δε μπορεί να αποσχοληθεί με κάτι άλλο πέρα από τις σκέψεις της καρδιάς που βασανιστικά αναγράφονται με μαύρα γράμματα σε ένα λευκό χαρτί. Η νύχτα πάντα θα είναι επαχθής διότι τότε θα βλέπω την εικόνα αυτού του εγωιστικού ατόμου που δε γνωρίζει την έννοια της αγάπης. Αυτού του ατόμου που θέλει απεγνωσμένα να είναι νικητής, κατακτητής. Αυτού του ατόμου που όταν κοιτάζεται στον καθρέφτη βλέπει την εικόνα ενός θεού που του ανήκει όλη η πλάση. Ήξερα πως εγώ ήμουν μια από τις αιτίες που προκάλεσαν αυτές τις αλλαγές στη συμπεριφορά του, άθελά μου βέβαια. Σίγουρα άξιζα αυτή τη συμπεριφορά, διότι και ο εαυτός μου έτσι είχε γίνει, επιπόλαιος και αλαζονικός. Ερωτευόμαστε πάντα το αβέβαιο διότι θέλουμε να πηγαίνουμε κόντρα στους εαυτούς μας. Οι ερωτευμένοι τείνουν προς αυτοκαταστροφικές κατευθύνσεις? Το μόνο πράγμα που ξέρω είναι πως τείνω και εγώ προς αυτή την κατεύθυνση θέλοντας να είμαι αβοήθητη μέσα σε αυτή τη δίνη που με τραβάει στην άβυσσο.»

[?]